Domaine Matthieu Dumarcher

Al etend een wijnontdekking doen

Hoeft het nog betoog dat de Côtes du Rhône-regio het meest tot de verbeelding spreekt van de Belg. Snel noemen we het daar allemaal Provence. Zelf zijn we ook verliefd op dit gebied. Het was dan ook vreemd dat we nog geen wijnen uit deze prachtige regio in ons assortiment hadden. Tijdens onze zomervakantie 2008 ontdekten we een zalig restaurant www.le-saule-pleureur.com vlak bij Avignon. De jonge kok, Laurent Azoulay, toverde met smaken en bracht ons in verrukking. Hij adviseerde ons een rode wijn van een jonge wijnmaker, die net zijn eerste jaargang had gemaakt. Wat een ontdekking! Enorm complex fruit, kruidig, fluwelige structuur en oneindig lang. Laurent vertelde dat het over een heus natuurtalent ging. Matthieu Dumarcher zou wel eens een nieuwe ster kunnen worden. Van onze kant waren we zo in de wolken over de gerechten van Laurent dat we hem ook een natuurtalent noemden en dat het niveau wat hij bracht absoluut sterrenniveau was. Kortom we zijn diezelfde vakantie nog 2 keer bij Laurent gaan eten en het was telkens top. Dat ons gevoel voor hem juist zat, bewijst de nieuwe Michelin France 2009, waar het restaurant een eerste ster kreeg. Onze nieuwsgierigheid naar de wijnen van Dumarcher was uiteraard geprikkeld en we maakten een afspraak.

Domaine Matthieu Dumarcher

Quartier la Grangeanne in La Baume de Transit, daar moesten we zijn. Een mooie rit langs licht golvende wegen en kleine schattige dorpjes voerde ons naar het niets voorstellende La Baume de Transit (op een steenworp van het intussen beroemde truffeldorpje Richerenches en de beroemde wijnuniversiteit in Suze-la-Rousse). Gewoon een kruispunt met enkele huizen. Onze GPS kende bovendien de straat niet. Dan maar vragen. Blijkbaar kent niemand Matthieu Dumarcher, maar het Quartier la Grangeanne wel. Simpel de baan volgen en dan ergens links. We reden 4 keer heen en weer en vonden geen baan, maar wel enkele zandwegjes. Dumarcher stond ook nergens aangegeven. Gelukkig kozen we het goede zandwegje en zodoende bereikten we het 'domaine' wat een heuse bouwval bleek.

Matthieu Dumarcher (1977°) begroette ons met Provençaalse hartelijkheid en een stevige handdruk, waaraan je voelt dat het om ruwe wijnbouwershanden gaat. Hij kocht 5ha wijngaard met A.O.C. Côtes du Rhône en een klein deel A.O.C. Coteaux du Tricastin.

Het klimaat is duidelijk mediterraan. De bodem bestaat uit rode leem, kalk en veel keien. Een perfecte bodem volgens Matthieu die vooral in droge jaren zijn nut bewijst. De klimaatsverandering, die in de Rhône toch een droogteprobleem oplevert, speelt dus in zijn voordeel. Het is ook een deel van de Rhône waar de Mistral zijn kracht laat voelen.

De aanplant bestaat uit oude Grenache, Syrah en Carignan. Alle oude stokken zijn gesnoeid in Gobelet stijl (struikvorm). Voor de nieuwe aanplant kiest hij voor double Guyot (geleid langs draden). De wijngaarden worden passioneel biologisch verzorgd met een knipoog naar het biodynamische. Lage rendementen van +/- 30hl per ha zijn dan ook een evidentie. Matthieu hecht veel belang aan de optimale rijpheid van de druiven. Phenolisch moet alles kloppen: rijpe zuren, bruine steeltjes en pitten, rijpe tannines.

De gezonde, rijpe druiven oogst men in kleine bakjes, die dan voorzichtig naar de nieuw gebouwde hal gebracht worden. Deze erg hygiënische hal wordt volledig gekoeld om alle druiven in perfecte conditie voor te bereiden op de gisting. Het hele wijnmaakproces wil hij eveneens zo natuurlijk mogelijk doen. Het grootste deel van de druiven wordt ontsteeld. Enkel voor zijn 'cuvée Léon' wordt een gedeelte niet ontsteeld. Deze druiven vergisten dan in 'maceration carbonique'. Na een inweking van 5/6 dagen bij 20°C start de spontane gisting in inoxvaten, langzaam en temperatuurgecontroleerd. Matthieu kiest voor het maken van pure wijnen met veel terroirexpressie. Toch geeft hij sommige wijnen graag een voorzichtige houttoets mee. Hij maakt graag gebruik van foudres en 3de tot 4de jaars vaten van 400 liter. Omwille van het houtgebruik worden de tannines afgeronder en krijgen de wijnen nog meer diepte. Sulfiet is een vijand voor hem, liefst zou hij zonder willen werken, maar hij beseft dat dit niet kan. In zijn extreem hygiënisch werken met perfect gezonde druiven, heeft hij enkel een lichte sulfitage nodig vlak voor het bottelen van de wijn. Alles moet zo natuurlijk mogelijk gaan, besluit hij, ik wil wijnen drinken waar ik geen hoofdpijn van krijg.

Ons gevoel was simpel, laat Matthieu maar doen, hij weet verdomd goed wat hij wil en heeft de 'drive' om een hele grote te worden. Het is een beetje een rebel en dat zie je ook aan zijn etiketten op de fles. Onze voorspelling voor het restaurant bleek al te kloppen, we zijn dan ook benieuwd of onze voorspelling voor Matthieu ook zal uitkomen.